Rosyjski niebieski

Rasa ta uważana jest za naturalną, czyli powstałą bez ingerencji człowieka. Nie wiadomo dokładnie skąd pochodzi , choć niektóre charakterystyczne tylko dla tej rasy cechy fenotypu wskazują, że ojczyzną tego kota mogły być zimne rejony północnego zachodu Rosji. Przez setki lat odizolowane od świata zewnętrznego, a co za tym idzie i obcego materiału genetycznego, surowy klimat to czynniki które wymogły wykształcenie szeregu przystosowań, które tak nas dziś zachwycają w wyglądzie kota rosyjskiego: kolor szaty - niebieskoszary ze srebrnym połyskiem - czynił go mniej widocznym podczas brodzenia w śniegach, okrywa włosowa o niezwykle gęstym podszerstku, dzięki której zwierzę nabiera ,,pluszowego" wyglądu - chroniła przed zimnem a głęboko osadzone oczy o kształcie migdałów pomagały w przetrwaniu arktycznych wiatrów i śnieżyc.

Koty rosyjskie niebieskie zaczęły znajdować miejsce na europejskich dworach w XVII wieku: przechadzały się już po pałacu cara Mikołaja I. Podobno podarował on jednego królowej Anglii Elżbiecie I, prawdopodobnie również królowa Wiktoria miała dwa koty pochodzące z carskiego pałacu.
Koty rosyjskie niebieskie jeszcze na początku XX wieku nazywano archangielskimi niebieskimi od nazwy rosyjskiego portu nad Morzem Białym, skąd angielscy marynarze i holenderscy kupcy wywozili je z ich domniemanej kolebki - Archangielska wierząc , że przynoszą szczęście.
Obecnie w Rosji rasa ta jest rzadko spotykana.
Na pierwszych wystawach były prezentowane w tej samej klasie co koty brytyjskie krótkowłose. Dopiero w 1912 roku otrzymały właściwą nazwę i znalazły się w osobnej grupie.
Podczas II wojny światowej populacja tych kotów drastycznie się zmniejszyła tak, że rasie groziło wyginięcie. W Szwecji podjęto próbę odtworzenia rasy poprzez kojarzenia z kotami orientalnymi i syjamskimi niebieskimi. Kot rosyjski niebieski zaczął jednak zatracać swe charakterystyczne cechy i nabierał orientalnego wyglądu.
W 1967 roku zostało powołane Russian Blue Association ( Stowarzyszenie Hodowców Kota Rosyjskiego Niebieskiego ). Ogromny trud jaki został włożony w pracę nad przywróceniem rasie pierwotnego wyglądu - po wielu latach zakończył się sukcesem.
W Polsce hodowany od 1990 roku.

Niedawno w Australii i Nowej Zelandii stworzono odmiany czarną i białą, lecz nie są one uznawane przez większość federacji felinologicznych.

Kot rosyjski niebieski jest rasą o umiarkowanym temperamencie.
Wierny, lojalny i oddany domownikom, przywiązuje się do opiekuna, potrafi spędzić cały dzień towarzysząc mu we wszystkich czynnościach. Dość nieśmiały, nie lubi być w centrum zainteresowania i musi minąć trochę czasu zanim zaakceptuje gości. Cichy, mimo iż chętnie się odzywa, ale mówi tylko ,, szeptem" - ma bardzo miękki i delikatny głos. Inteligentny - szybko i chętnie się uczy: aportuje drobne przedmioty, chodzi na smyczy. Uczuciowy - skarcony bardziej się martwi niż obraża. Czuły i łagodny, ceni te same cechy u swoich właścicieli. Dobrze czuje się z dziećmi i innymi zwierzętami i o ile jest delikatnie traktowany chętnie bierze udział we wszystkich ich poczynaniach. Niezwykle sprawny fizycznie - uwielbia ruch, zabawę, wspinaczkę i skoki, bez problemu wykonuje akrobacje wymagające wręcz ekwilibrystycznych zdolności, a jeśli wypoczynek to jak najwyżej - zwykle na szafie lub górnej krawędzi drzwi. Nie jest to jednak typ niszczyciela, jeśli tylko ma do dyspozycji odpowiedni drapak nie zniszczy mebli. Nie lubi hałaśliwych domów, brudnej kuwety i nieznanych sytuacji. Jeżeli zamierzamy z nim podróżować lub pokazywać na wystawach, powinno się go do tego przyzwyczajać od najmłodszego wieku - w przeciwnym bowiem razie pozostanie ciekawskim domatorem, niechętnie opuszczającym znane sobie miejsca.
Wszystkie te zalety sprawiają, że kot rosyjski może być idealnym towarzyszem dla ludzi, którzy potrafią docenić jego niebanalne, naturalne piękno.