Maine Coon

Jest to jedna z najstarszych ras Ameryki Północnej, pochodzi ze stanu Maine. łączy się z nią wiele legend, z których jedna mówi, iż koty te powstały w wyniku skojarzenia się kotów domowych z szopami, co jest oczywiśie biologicznie niemożliwe.

Rzeczywiste pochodzenie maine-coon-ów nie jest jeszcze wyjaśnione. Prawdopodobnie koty dlugowłose zabierane przez marynarzy zostały wypuszczone na swobodę. Przypuszcza się, ze rasa ta powstała przez krzyżowanie kotów perskich i angorskich z kotami krótkowłosymi, jest też możliwe, że koty przywiezione z europy skrzyżowały się z rysiami północnoamerykańskimi.

Maine Coon-y są doskonale przystosowane do życia w ostrym klimacie. Zwierzęta te mają lśniące, gęste, pół długie futro, które znakomicie chroni przed zimnem i wilgocią. Futro może mieć zmienną długość w zależności od warunków klimatycznych, nie zmienia się jedynie włosów na ogonie, który jest prawdziwą dumą maine Coon-ów.

Waga kocurów może dochodzić do 15 kg, kotki są znacznie mniejsze (do 7 - 9 kg), a więc jest to rasa duża. Maine Coon-y rozwijają się powoli i żeby osiągnąć pełną wielkość potrzebują od 3 do 4 lat. Rzadko miauczą, a kiedy już to robią ich cichy delikatny głos zupełnie nie pasuje do silnej, muskularnej sylwetki. Mają pięknie wydłużony, średnio duży lub duży tułów i szeroką klatkę piersiową. Ogon powinien być długości tułowia. Występują we wszystkich barwnych odmianach za wyjątkiem umaszczenia "syjamskiego".

Maine Coon-y są towarzyskie i łatwo przywiązują się do człowieka, a jednocześnie posiadają dużą dozę kociej niezależności. Są ciekawskie i chętnie "pomagają" swoim właścicielom w różnych czynnościach. Z reguły nie są "kanapowcami", to raczej kumple i towarzysze życia niż przytulanki, choć mogą zdarzać się wyjątki. Mają przyjemny i łatwy charakter. Kocury często przez całe swoje życie są "kocimi klaunami", podczas gdy kotki są bardziej dystyngowane.

Przedstawiciele tej rasy generalnie dobrze współżyją z dziećmi, psami jak również z innymi kotami. W przeciwieństwie do wielu innych ras wolą zabawy na ziemi od wspinania się na drzewa. Doskonale łapią myszy. Są bystre i inteligentne, co sprawia, że stosunkowo łatwo dają się ułożyć.

Codzienne czesanie nie jest w przypadku tej rasy konieczne, wystarczy raz w tygodniu. Podczas wiosny i lata koty powinny być czesane w odstępach dwu lub trzydniowych. Natomiast w okresie jesieni i zimy wystarczy to czynić raz w tygodniu. Rozczesywanie powinniśmy rozpocząć od zebrania "luźnej" sierści za pomocą grzebienia z metalowymi, rzadko rozmieszczonymi zębami. Zawsze należy pamiętać o właściwym kierunku wykonywania tej czynności - począwszy od wierzchołka głowy, poruszamy się w stronę ogona. Podobnie, zaczynając od kryzy, czeszemy klatkę piersiową kota. Dotykanie tych miejsc na ciele zwierzęcia zazwyczaj nie spotyka się z protestem z jego strony. Trudniej przychodzi kotu tolerowanie zabiegów pielęgnacyjnych okolic ogona i "portek". Między innymi z tego względu należy przyzwyczajać maine coon-a do czesania od pierwszych miesięcy życia.